EUROPA +/- 1700 François Couperin „Le Grand” Koncerty kameralne na instrumentach historycznych

Europa 1700 baner

Festiwal EUROPA +/- 1700 to kameralne wydarzenie artystyczne skierowane do miłośników muzyki epoki baroku oraz ludzi ciekawych, jak taka muzyka zabrzmi na instrumentach historycznych lub ich kopiach, wykonana zgodnie z praktyką wykonawczą tamtych czasów.

Ideą festiwalu jest prezentacja dzieł wybitnych kompozytorów tworzących w XVII i XVIII wieku, ale także tych, których twórczość jest mało znana i rzadko prezentowana na europejskich scenach muzycznych, mimo że wzbogaca dziedzictwo kulturowe naszego kontynentu.

Tegoroczna edycja festiwalu odbywać się będzie pod patronatem jednego z najwybitniejszych kompozytorów francuskich: François Couperina. W tym roku przypada 350 rocznica jego urodzin.

Bardzo serdecznie zapraszamy na wszystkie koncerty festiwalu EUROPA +/- 1700. Muzyka zabrzmi w nastrojowych wnętrzach Muzeum Archeologicznego w Gdańsku – w Domu Przyrodników (ul. Mariacka 25/26) oraz w Piwnicy Romańskiej (pl. Dominikański 1).

Silva Rerum Dom Przyrodnikow  Silva Rerum Piwnica Romanska

 

PROGRAM KONCERTÓW

LES NATIONS i KONCERTY KRÓLEWSKIE
13 lipca 2018 r., godz. 20:00
Muzeum Archeologiczne w Gdańsku (Sala Kolumnowa), ul. Mariacka 25/26

Dołącz do wydarzenia na Facebooku: https://bit.ly/2tgiou1

W programie:
Fr. Couperin – I i II Koncert Królewski, „L'Espagnole”

Wykonawcy:
Zespół Silva Rerum arte
Maja Miro Wiśniewska – traverso
Katarzyna Sokołowska – obój barokowy
Danuta Zawada – skrzypce barokowe
Karolina Koślacz – viola da gamba
Małgorzata Skotnicka – klawesyn

 

KOBIECE DŹWIĘKI – ÉLISABETH JACQUET DE LA GUERRE
27 lipca 2018 r., godz. 20:00
Muzeum Archeologiczne w Gdańsku (Sala Kolumnowa), ul. Mariacka 25/26

W programie:
É. Jacquet de la Guerre – Sonaty triowe i solowe

Wykonawcy:
Zespół Silva Rerum arte
Maja Miro Wiśniewska – traverso
Danuta Zawada – skrzypce barokowe
Karolina Koślacz – viola da gamba
Małgorzata Skotnicka – klawesyn

 

KLAWESYN W DWÓCH ODSŁONACH
4 sierpnia 2018 r., godz. 22:00
Piwnica Romańska (oddział Muzeum Archeologicznego w Gdańsku), pl. Dominikański 1 (między kościołem św. Mikołaja a Gdańską Halą Targową)

W programie:
twórczość kompozytorów włoskich i francuskich

Wykonawcy:
Małgorzata Skotnicka – klawesyn
Maksym Zajączkiewicz – klawesyn

 

Bilety w cenie 10/20 zł do kupienia na godzinę przed koncertem w miejscu koncertu. Ze względu na ograniczoną ilość miejsc na koncert w Piwnicy Romańskiej prosimy o rezerwację miejsc: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.. Zniżki przysługują uczniom, studentom, emerytom oraz posiadaczom Karty do Kultury.

 794px François Couperin

François Couperina (1668-1733). Źródło: Wikimedia Commons.

 

François Couperin był jednym z ulubionych kompozytorów króla Ludwika XIV. W uznaniu dla jego talentu nazwano go „Le Grand”, czyli „Wielki”. Jego dzieła klawesynowe były inspiracją nie tylko dla twórców epoki baroku, do których należał m.in. Jan Sebastian Bach, ale również epok późniejszych, np. Johannesa Brahmsa, Maurice'a Ravela czy Richarda Straussa.

Podczas festiwalu będzie można posłuchać kameralnych utworów François Couperina, takich jak „Koncerty Królewskie” (napisane specjalnie na niedzielne koncerty organizowane niegdyś na dworze królewskim Ludwika XIV) oraz jedna z czterech sonat triowych z cyklu „Les Nations” (cykl ten powstał pod wpływem twórczości Arcangelo Corellego).

Zabrzmią również dźwięki klawesynu, a właściwie dwóch klawesynów – modelu włoskiego i francuskiego. Koncert „Klawesyn w dwóch odsłonach” będzie konfrontacją dwóch przeciwstawnych sobie stylów muzycznych, które François Couperin próbował połączyć w swojej twórczości. Artyści zaprezentują także kompozycje włoskich i francuskich twórców.

Elisabeth Jacquet de La Guerre full

Elisabeth Jacquet de la Guerre (1665-1729). Źródło: Wikimedia Commons.

Festiwal EUROPA +/- 1700 jest ponadto okazją do przybliżenia słuchaczom twórczości Élisabeth Jacquet de la Guerre – francuskiej kompozytorki i klawesynistki żyjącej i działającej w tym samym czasie co François Couperin. Jej twórczości kameralnej będzie można posłuchać podczas koncertu „Kobiece dźwięki – Élisabeth Jacquet de la Guerre”.

 

Wydarzenie dofinansowano ze środków Miasta Gdańska oraz Województwa Pomorskiego.

Organizator:
Fundacja SILVA RERUM

Partnerzy:
Muzeum Archeologiczne w Gdańsku
Metropolitalna Karta do Kultury

Patronat medialny:
Trojmiasto.pl
Radio Gdańsk
Pomorze Kultury

Godziny otwarcia Muzeum w lipcu i sierpniu

zegarek w piasku

W okresie wakacyjnym (lipiec – sierpień) zmieniają się godziny otwarcia następujących oddziałów Muzeum Archeologicznego w Gdańsku: Dom Przyrodników oraz Piwnica Romańska.

Dom Przyrodników (ul. Mariacka 25/26, Gdańsk)

- od wtorku do piątku: 9:00 – 17:00
- sobota i niedziela: 10:00 – 17:00
- w poniedziałki nieczynne

Wieża widokowa czynna codziennie, w poniedziałki: 9:00 – 16:00, od wtorku do niedzieli: w godzinach otwarcia wystaw.
Więcej: https://archeologia.pl/dom-przyrodnikow/godziny-otwarcia

Piwnica Romańska (pl. Dominikański 1, Gdańsk)

- od wtorku do niedzieli: 10:00 – 18:00
- w poniedziałki nieczynne

Więcej: https://archeologia.pl/piwnica-romanska/godziny-otwarcia

„Gdańsk w Europie, Europa w Gdańsku. Kontakty handlowe i kulturowe Gdańska w XVI wieku w świetle wykopalisk archeologicznych”

Gdansk w Europie plakat

Muzeum w Gniewie – oddział Muzeum Archeologicznego w Gdańsku – zaprasza na wystawę: „Gdańsk w Europie, Europa w Gdańsku. Kontakty handlowe i kulturowe Gdańska w XVI wieku w świetle wykopalisk archeologicznych”.

Szesnaste stulecie określane jest w dziejach Gdańska „Złotym Wiekiem”. Wtedy to, od przełomu XV i XVI wieku do początku wieku XVII, miasto stało się jednym z kluczowych elementów kształtującego się w Europie nowego ładu gospodarczego. Powrót Gdańska do Polski umożliwił miastu wszechstronny rozwój gospodarczy. Złożyło się na to połączenie portu z jego naturalnym zapleczem i główną arterią komunikacyjną – Wisłą, oraz nadanie miastu przez króla Kazimierza Jagiellończyka licznych przywilejów. Wielki eksport polskiego zboża z gdańskiego portu (do 70. tysięcy łasztów rocznie), przyczynił się do szybszego przejścia Europy Zachodniej na przemysłową drogę rozwoju.

W XVI wieku Gdańsk był największym i najbogatszym miastem Polski i jednocześnie jednym z największych miast w Europie. Jego udział w handlu bałtyckim stanowił wówczas około 30%. Ściągali tu kupcy, marynarze, ludzie nauki i sztuki z całej Europy. Fortyfikacje, którymi otoczyło się miasto należały do najpotężniejszych w Europie, a zlokalizowane na Wyspie Spichrzów zaplecze magazynowe liczyło blisko 300 spichlerzy. Z Gdańska wyruszały do Holandii, Hiszpanii, Portugalii czy Italii całe flotylle statków, poza zbożem transportujące drzewo, smołę, popiół, ołów, miedź (tranzyt z Węgier), stal, mięso, len, konopie, płótno, skóry surowe, wosk czy miód.

W przywozie na pierwsze miejsce wysuwały się towary wysokowartościowe, głównie sukna, towary kolonialne, wina i śledzie solone. Z towarów masowych przeładowywano sól, przywożoną głównie z zachodniej Francji. Poza krajami zachodniej Europy, Gdańsk utrzymywał również ożywione stosunki handlowe z Litwą, Rygą, Rewlem i z dalekim Nowgorodem na północy. Na południu relacje Gdańska sięgały do Węgier i Mołdawii. Miasto słynęło też z budowy okrętów, w tym również dla armatorów zagranicznych – z Anglii, Holandii, Genui czy Wenecji. Osiedlało się tutaj wielu cudzoziemców – kupców i emigrantów, chroniących się przed prześladowaniami religijnymi w słynnym z tolerancji mieście.

Wykopaliska archeologiczne potwierdzają tę wyjątkową wielokulturowość Gdańska w XVI wieku. Archeolodzy prowadzący badania w obrębie historycznej części miasta od lat odkrywają setki przedmiotów sprowadzonych do Gdańska z różnych stron Europy. Niemieckie naczynia kamionkowe, norymberskie świeczniki, flamandzkie torby czy angielskie buty to tylko kilka przykładów znalezisk, które zobaczyć można na prezentowanej ekspozycji.


Wystawa będzie dostępna dla zwiedzających od 28 czerwca do 31 października 2018 roku.

Uroczyste otwarcie wystawy odbędzie się 28 czerwca (czwartek) o godzinie 13:00 w Muzeum w Gniewie (ul. Zamkowa 2, mapa Google).

Wydarzenie na Facebooku: https://bit.ly/2MhoaDD


Patronat medialny: Archeologia Żywa

Archeologia Żywa 

Powitanie lata na Grodzisku

Powitanie lata na Grodzisku w Sopocie FB

Gdzie najlepiej powitać lato? Oczywiście na Grodzisku w Sopocie! Zapraszamy do wspólnej zabawy w sobotę 23 czerwca, od godziny 12:00 do 16:00.

Nawiązując do dawnych sobótkowych zwyczajów, będziemy pletli wianki przy grodowym stawie. Oprócz tego zobaczymy, jak wykonuje się replikę, czyli dokładną kopię, prastarej kościanej biżuterii. Polecamy też zajęcia z obróbki krzemienia oraz miotanie oszczepem do celu.

Do zobaczenia na Grodzisku! Sopot, ul. Jana Jerzego Haffnera 63 (mapa Google).

WSTĘP WOLNY

Wydarzenie na Facebooku: Powitanie lata na Grodzisku

Wydarzenie zostało objęte patronatem Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego 2018.

Logo małe JPG Pegaz grafika 117px

„Wydobyte z ziemi – tajemnice chmieleńskiego grodu”

Wydobyte z ziemi okladka katalogu

Chmielno, przepięknie położona kaszubska wieś, odsłania nieznane dotąd karty swojej historii. Już wkrótce mieszkańcy i turyści zobaczą na własne oczy, co odkryli badacze z Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. A są to odkrycia fascynujące, dotyczące średniowiecznej warowni, która wznosiła się na wyspie między jeziorami Białym i Kłodno około XI wieku.

Badania archeologiczne pomogą wypromować region
Odkrycia dokonane przez archeologów ucieszą wielu ludzi – miłośników historii, mieszkańców Chmielna i okolic, regionalistów i przewodników po Kaszubach. Okazuje się, że archeologia to nie tylko zamierzchła przeszłość. Wyniki badań można z powodzeniem wykorzystywać do celów społecznych, edukacyjnych i kulturalnych.
Na pewno zyska na tym promocja Chmielna i regionu – odkrycia oznaczają nowe atrakcje dla turystów. Zaangażowanie Muzeum Archeologicznego w Gdańsku stało się możliwe dzięki współpracy, jaką podjął Jerzy Grzegorzewski, wójt Gminy Chmielno.

Idealne miejsce na gród
Pod względem strategicznym warownia w Chmielnie była położona doskonale: na wyspie, między dwoma jeziorami, od strony stałego lądu osłonięta mokradłami. Obrońcy grodu mieli widok na całą dolinę i kontrolowali szlak komunikacyjny. Mieszkańcy korzystali z dostępu do życiodajnej wody oraz obfitości pożywienia.
Średniowieczny gród w Chmielnie strzegł obszaru dzisiejszej ziemi kartuskiej Pojezierza Kaszubskiego. Był ośrodkiem administracyjnym i ważnym ogniwem systemu obronnego, jaki powstał wokół siedziby księcia w Gdańsku.

Życie codzienne w średniowieczu
Podstawowym zajęciem mieszkańców średniowiecznego grodu było zdobywanie pożywienia. Uprawiali rolę, hodowali zwierzęta, łowili ryby. W pobliskich lasach zbierali orzechy laskowe, maliny, jeżyny i czarny bez. Na dzikie zwierzęta polowali zarówno dla mięsa, jak i dla sadła, z którego przyrządzali lekarstwa. Ze skór szyli ubrania, a z rogów wytwarzali narzędzia i przedmioty codziennego użytku.
Co ciekawe, archeolodzy znaleźli szczątki ryb wskazujące na to, że mieszkańcy grodu łowili dużo leszczy i szczupaków, zaś nieco mniej jesiotrów, okoni i sandaczów.

Świat żywych i świat umarłych
Z wcześniejszych badań wiemy, że około 300 metrów na wschód od grodu funkcjonował średniowieczny cmentarz. Od warowni oddzielony był przepływem łączącym dwa jeziora. Takie umiejscowienie cmentarza jest charakterystyczne dla epoki średniowiecza – woda stanowiła symboliczną granicę między światem żywych i umarłych.
W niektórych grobach znajdowały się tak zwane dary grobowe, czyli różne przedmioty chowane razem ze zmarłymi, na przykład: paciorki, nożyki, osełki, krzesiwa, a czasem – gdy grzebano woja – miecz lub ostrogi.

Droga pośrodku grodu
Obecnie przez środek dawnego grodu przebiega asfaltowa droga do Kartuz. W latach 70-tych XX wieku była tam węższa droga lokalna o nieutwardzonej nawierzchni. Dzięki badaniom archeologicznym wiemy, że wąską drogę, na szerokość jednego pojazdu, wydeptano jeszcze w czasach średniowiecznych.

Znaleziska, które warto zobaczyć
Archeolodzy odkryli między innymi część grodu i podgrodzia, suchą fosę, masywny wał z drewna, kamieni i ziemi, kanał odwadniający, ruiny wieży mieszkalno-obronnej wzniesionej na kamiennym fundamencie, fragmenty siedmiu domostw, paleniska, piece i jamy gospodarcze.
Artefakty i średniowieczne przedmioty będzie można zobaczyć na wystawie w Chmielnie – uroczyste otwarcie nastąpi 18 maja. Wystawa będzie dostępna dla zwiedzających do końca września.
Wystawie towarzyszyć będzie katalog – wydany w twardej oprawie, bogato ilustrowany, liczący prawie 70 stron, dwujęzyczny (z tekstem po polsku i angielsku), zawierający mnóstwo bezcennej wiedzy o historii Chmielna.
Tytuł wystawy i katalogu brzmi: „Wydobyte z ziemi – tajemnice chmieleńskiego grodu”.

Organizator: Muzeum Archeologiczne w Gdańsku – instytucja kultury Samorządu Województwa Pomorskiego. Współpraca: Urząd Gminy Chmielno; Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji w Chmielnie.


Wystawę „Wydobyte z ziemi – tajemnice chmieleńskiego grodu” można oglądać do końca września 2018 roku w Centrum Informacji Turystycznej w Chmielnie (ul. Gryfa Pomorskiego 28A, mapa Google).


 

Zapatrzeni w niebo. Dogonowie i ich sztuka

zapatrzeni w niebo

30 marca 2018 – 8 lipca 2018
Dom Przyrodników, ul. Mariacka 25/26

Bohaterami nowej wystawy czasowej w Muzeum Archeologicznym w Gdańsku są Dogonowie – lud zamieszkujący masyw Bandiagary usytuowany w południowo-centralnej części Republiki Mali. Opowieść o Dogonach, ich religii, wiedzy kosmogonicznej i mitologii osnuta jest wokół sztuki, uznawanej za jedną z bardziej autentycznych i nieskażonych wpływami europejskimi.

Liczebność Dogonów szacuje się na 500-600 tys. Lud ten na co dzień posługuje się językiem dogo-so, zaliczanym tradycyjnie do grupy języków woltyjskich (gur). Zamieszkuje kilkaset wiosek ulokowanych na masywie, równinie rozpościerającej się wokół niego oraz na tzw. rumowisku – kamienistych zboczach i wąwozach wokół masywu. Te ostatnie wioski, trudno dostępne, ale malowniczo położone należą do najciekawszych. Dogonowie to typowo rolniczy lud, uprawiający kopieniaczo kilka gatunków zbóż i na pozór niczym się niewyróżniający spośród ludów Afryki. Cechuje ich jednak niezwykle skomplikowana struktura społeczna i bogata kultura duchowa. Podzieleni są na podstawowe cztery wielkie grupy, które z kolei składają się z osiemdziesięciu rodów. W ich strukturze społecznej istnieje też kilka endogamicznych grup, wyróżniających się odrębnością kulturową i statusem. Wierzą w jednego boga-stwórcę Amma, ale wyznają też liczne kulty, między innymi: kult przodków (wagem), lebe, binu. Pokładają wiarę w ciągłe odrodzenie, które umożliwia im uczestnictwo w święcie sigi, odbywającym się raz na 60 lat. W swej rozbudowanej obrzędowości posługują się językiem sigi-so, należącym do grupy mande, znanym tylko niektórym ludziom pełniącym ważne funkcje. Przechowują w swojej tradycji skomplikowaną i ezoteryczną wiedzę na temat powstania wszechświata, Ziemi i pochodzenia swoich przodków, posiadają dużą znajomość planet i gwiazd.

Od lat fascynują zarówno uczonych, jak i podróżników. Wśród wybitnych badaczy interesujących się ich kulturą należy wymienić: Marcela Griaule’a, Germaine Dieterlen, Solange de Ganay, Denise Paulme. Również polscy antropolodzy: Ryszard Vorbrich, Jacek Łapott, Lucjan Buchalik już od ponad czterdziestu lat penetrują dogońskie wioski. Dogonowie – spopularyzowani w literaturze, stali się synonimem afrykańskiej egzotyki.

Dogońskimi artystami są najczęściej kowale, uważani za „mistrzów drewna”. Zdarza się jednak, że twórczością artystyczną zajmują się również członkowie stowarzyszenia Awa
Głównym materiałem jest drewno, choć pojawiają się też figury wykonane z kamienia, żelaza czy rzadziej z gliny. Dla artysty dogońskiego najważniejsze znaczenie ma kontekst duchowy, symboliczna nadbudowa ukryta w formie.

Wśród obiektów sztuki dogońskiej uwagę zwracają maski. Mieszkańcy masywu Bandiagary mają ponad 70 ich rodzajów związanych z ceremonią pogrzebową dama. Maski są odbiciem świata znanego Dogonom. Pojawiają się wśród nich przedstawienia zwierząt żyjących w buszu, wyobrażenia sąsiednich ludów, reprezentanci zawodów, spotykanych u Dogonów i związani z tym przedstawiciele kast. Wśród masek można również dostrzec postaci mityczne, oraz symboliczne przedstawienia przedmiotów materialnych. Maski dogońskie, w części oddającej twarz są zgeometryzowane i abstrakcyjne. Tworzą całość dopiero ze strojem wykonanym z barwionych włókien roślinnych. Zresztą to właśnie włókna są tematem licznych opowieści tłumaczących pochodzenie masek.   

Pośród przedstawień figuralnych dominują wyobrażenia przodków, prawdziwych i mitycznych, męskich, żeńskich i obojnaczych. Część z nich ma podniesione do góry ręce. Ten gest interpretowany jest jako modlitewny wysiłek zmierzający do połączenia ziemi i nieba. Znakiem tego sojuszu jest deszcz, tak ważny dla rolników. Uważa się, że pierwotnie w ten sposób swoich przodków rzeźbili Tellemowie – tajemniczy lud zamieszkujący masyw Bandiagary przed przybyciem Dogonów. To wyobrażenie wtopiło się na dobre w tradycję dogońską i dziś o związkach z Tellemami świadczy tylko nazwa tellem, którą określa się te figury. Dogonowie zazwyczaj przedstawiają postacie ludzkie w sposób uproszczony. Są najczęściej smukłe, mają nieproporcjonalnie duże głowy i tułowie. Szczegóły anatomiczne zaznaczone są symbolicznie, a sposoby zdobienia ciała oddane starannie. Najważniejszymi elementami statuetki przedstawiającej kobietę są głowa i piersi, zaś w wizerunkach mężczyzn – ramiona i genitalia. Wśród przedstawień antropomorficznych ma uwagę zasługują figury kobiet z dziećmi, które odnoszą się do pramatki, nawiązują też symbolicznie do niezwykle cenionej w Afryce miłości macierzyńskiej i kobiecej płodności.

Obok wyobrażeń antropomorficznych w twórczości Dogonów pojawiają się też wizerunki zwierząt, zwłaszcza tych szczególnie ważnych w ich mitologii: krokodyla (nazywanego powszechnie kajmanem), szakala yurugu obdarzonego darem jasnowidzenia, żółwia i dzioborożca (calao). Te wizerunki zwierząt i ludzi powtarzają się również w zestawach wróżebnych – popularnych przykładach plastyki dogońskiej. Artyści, oprócz pełnoplastycznych rzeźb, tworzą także płaskorzeźby, którymi pokrywają drzwiczki spichlerzy lub drzwi prowadzące do domów ginna bana. Zarówno jedne, jak i drugie, zaopatrzone są zawsze w ozdobnie rzeźbione zamki. Najpopularniejszym motywem tych płaskorzeźb są dogońscy przodkowie.  

Zabytki prezentowane na wystawie pochodzą ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie. Obiekty zostały pozyskane do zbiorów dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Kolekcje muzealne” oraz środków finansowych budżetu Województwa Zachodniopomorskiego w 2017 roku.

miejsce: Muzeum Archeologiczne w Gdańsku, Dom Przyrodników, ul. Mariacka 25/26
termin wystawy: 30.03.2018-8.07.2018
wernisaż wystawy: 29 marca 2018 (czwartek), godz. 13.00
kuratorzy: Ewa Prądzyńska (Muzeum Narodowe w Szczecinie), Elżbieta Kołosowska (MAG)

Digitalizacja zbiorów Muzeum Archeologicznego w Gdańsku

digitalizacja

Od 29 grudnia 2017 roku udostępniamy kolejną kolekcję online, zawierającą 1300 archiwalnych diapozytywów dokumentujących badania archeologiczne prowadzone w latach 70-tych na terenie Pomorza Gdańskiego. 
Internetowe kolekcje muzealne to wygodny, a nierzadko jedyny możliwy sposób dotarcia do zasobów archiwalnych czy wybranych interesujących zabytków, zwłaszcza tych przechowywanych na co dzień w magazynach. Rozwijanie działalności Muzeum Archeologicznego w Gdańsku w tym kierunku jest jednym ze strategicznych priorytetów, mających na celu popularyzację dziedzictwa kulturowego Pomorza szerszej publiczności.
Proces digitalizacji i udostępniania zbiorów w Muzeum trwa od 2015 roku. W ramach pierwszego projektu „Digitalizacja gdańskiej kolekcji pamiątek pielgrzymich”, dofinansowanego z Programu MKiDN, w katalogu online zamieszczono zbiór średniowiecznych plakietek pielgrzymich, wcześniej tworząc od podstaw pracownię fotografii i digitalizacji, i wyposażając ją w specjalistyczny sprzęt. Zaprojektowano wówczas i uruchomiono system bazodanowy Archeoportal, który posiada narzędzia do zarządzania zabytkami i dokumentacją archeologiczną oraz udostępniania zbiorów w katalogu online.
Prezentowana dziś kolekcja została zdigitalizowana dzięki finansowemu wsparciu projektu przez MKIDN z Programu Kultura Cyfrowa.
 
Z kolekcją można zapoznać się poprzez zakładkę zbiory online lub na stronie www.archeoportal.pl.

 

Odry, Węsiory, Leśno. Święte miejsca Gotów – mity i rzeczywistość

strona plakat

18 listopada 2017 – 31 października 2018
 
Grodzisko w Sopocie, ul. Haffnera 63
 
Kamienne kręgi Gotów budzą od wielu lat żywe zainteresowanie, obrosły mitami, są przyczynkiem do sporów interpretacyjnych. Na wystawie przedstawiamy, po raz pierwszy wspólnie, trzy cmentarzyska gockie kultury wielbarskiej z pierwszych wieków naszej ery. Obecnie, po zakończeniu badań i przeprowadzonej rekonstrukcji, funkcjonują one jako rezerwaty archeologiczne.
 
Prezentujemy między innymi wyjątkowe znaleziska z grobów książęcych i grobu szamana z Leśna. Są to zabytki ze zbiorów Instytutu Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego, Muzeum Historyczno-Etnograficznego w Chojnicach i Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. Pokazujemy skąd Goci do nas przybyli i jakie były ich późniejsze dzieje, aż do podziału na Wizygotów i Ostrogotów, oraz rolę jaką odegrali w upadku świata antycznego i kształtowaniu się wczesnośredniowiecznej Europy.

Przedstawiamy teorie dotyczące funkcji cmentarzysk gockich, a przede wszystkim ich domniemane związki z astronomią. Przykładem może być najbardziej znane cmentarzysko w Odrach. Obecnie archeolodzy nie mają wątpliwości, że kręgi były miejscem zgromadzeń plemiennych, podczas których odbywały się rytualne uczty i składano ofiary.

Część przyrodnicza ekspozycji prezentować będzie zagadnienia dotyczące porostów naskalnych pokrywających głazy tworzące kręgi kamienne w Odrach. Są to gatunki charakterystyczne dla arktycznej tundry czy wysokich gór, mogące dożywać nawet kilku tysięcy lat.
 
Kurator wystawy: Krzysztof Godon
 
Godziny otwarcia:
wtorek – niedziela / 09:00-17:00 / kwiecień
wtorek – niedziela / 10:00-18:00 / maj – wrzesień



Patroni medialni

RG logo na bialym  logo rgb trojmiasto

Zwiedzanie Muzeum na zamówienie

Galeria MG 04 DSC2199

2 listopad 2017 – 31 marca 2018
 
Muzeum w Gniewie, ul. Zamkowa 2
 
Do Muzeum w Gniewie zapraszamy również poza sezonem turystycznym – od 2 listopada do 31 marca oprowadzamy po wystawach tylko po dokonaniu wcześniejszej rezerwacji.
tel. (58) 535-35-29
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Serdecznie zapraszamy
 

Ta strona używa plików Cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i możliwości zmiany ustawień Cookies w przeglądarce. polityka prywatności